ما گران زندگی می‌کنیم و ارزان می‌میریم!

زندگی‌اش مثل بهمنی از برف در سراشیبی دره مگه فرو می‌غلتد و هیچ چیز یا هیچ کس نمی‌تواند یا نمی‌خواهد که جلویش را بگیرد. گلزار بعد از مرگ دخترش تنهاست. دختر گلزار مُرد! مرگش اما تنها خبر بی‌اهمیتی بود میان خبرها، مثل سنگریزه‌ای روی پل که خواب مسافران را نمی آشوبد. در روزهایی که ما گران زندگی می‌کنم و ارزان می‌میرم، مرگ زن جوان فقیری در روستاهای شیراز که با درست کردن ذغال از تنه‌های خشک شده درختان روزگار می‌گذارند، چه اهمیتی دارد؟ 

ماجرا برای گلزار اما فرق دارد، او سوگوار دختری‌ست که تازگی‌ها مادر شده بود. وقتی که او باردار شد، قرار نبود جنگ بشود، قرار نبود شوهرش کار باربری توی اسکله را از دست بدهد و زیر فشار بدهی و نداری و اجاره خانه و پول پوشک و شیرخشک، تیغ به رگ‌هایش بکشد و خلاص شود!

دختر گلزار از کجا می‌دانست که قرار است زندگی‌اش، دلخوشی‌اش، شوق مادر شدنش مثل صدها زن دیگر، لای خاکستر بمب‌ها و آوارها گم شود؟! 

دختر گلزار آن سه‌شنبه‌ای که قرار بود همه چیز نابود شود و برق و آب قطع شود، به کوه رفت تا هیزم جمع کند. مردم شهر، ترسیده از قطع برق و گاز و خاموشی، به دنبال هیزم بودند برای روزهای بعد از سه شنبه. 

هیزم‌ها را جمع کرد و پشته پشته با طناب بست؛ یا علی گفت تا بلندشان کند که ناگهان دردی پیچید توی سینه‌اش و به قلبش رسید. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده بود و دختر گلزار را در حالی که سر و شانه‌هایش روی پشته‌های هیزم افتاده بود پیدا کردند. 

جنگ است! گرانی‌ست! قیمت شیرخشک و پوشک به قدری بالا رفته که حتی مردم شاغل هم به سختی قادر به تهیه آن هستند چه رسد به پیرزنی تنها، بی‌چیز و سوگوار. 

جنگ است و آن دوره‌ای که نامش را به دلیل تورم رقمی و گرانی گذاشته‌اند عصر وحشت شروع شده. جنگ است و اینترنت همچنان قطع اما مهرآفرین نمی‌تواند صدها نوزاد تحت حمایتش را رها کند. ارتباط موسسه با مردم همیشه مهربان و حامیان وفادارش قطع شده اما به هر جان کندنی باشد، بسته‌های شیرخشک باید بدست نوزدان برسد!

مهرآفرین، با لحنی که این روزها محزون و دلواپس است، می‌خواهد که کنارش باشید. کنارش بمانید تا این بحران را هم چونان گذشته پشت سر بگذارد و بتواند غذای نوزادان بی پناه را بدستشان برساند.