۱۸ ساله که شوم، کجا باید بروم؟

مهسا بخش زیادی از کودکی‌اش را در مراکز مختلف نگهداری گذرانده است. پدر و مادرش درگیر اعتیاد بودند و پس از مرگ پدر، مادر نیز او و برادر کوچکش را ترک کرد.

مهسا شش ساله بود که همراه برادرش به یکی از مراکز نگهداری در استان کرمان معرفی شد. جدایی از خانواده، انتقال برادرش به مرکزی دیگر و زندگی در محیطی ناآشنا، سال‌های کودکی او را با اضطراب و ناامنی همراه کرد.

چند سال بعد، مادر دوباره به سراغش آمد و مهسا مدتی را در کنار او گذراند؛ اما در همان دوره، با آسیبی جدی از سوی ناپدری روبه‌رو شد؛ اتفاقی که پیامدهای جسمی و روانی زیادی برای او داشت.

در ادامه، اورژانس اجتماعی مهسا را به خانه مهر مادری مهرآفرین در کرمان معرفی کرد.

سال‌ها حمایت روانی، درمانی، آموزشی و فعالیت‌های ورزشی و هنری کمک کرد تا مهسا آرام‌آرام احساس امنیت بیشتری پیدا کند و دوباره برای آینده‌اش امید بسازد.

با این حال، یک نگرانی همیشه همراهش بود؛ نگرانی از بزرگ شدن.

هرچه به ۱۸ سالگی نزدیک‌تر می‌شد، بیشتر از خودش می‌پرسید:

«بعد از ۱۸ سالگی کجا باید بروم؟»

برای نوجوانی که خانواده‌ای امن و پایدار ندارد، ۱۸ سالگی فقط رسیدن به سن قانونی نیست. این سن می‌تواند آغاز نگرانی‌های تازه‌ای درباره سرپناه، تحصیل، اشتغال و آینده باشد.

مهسا در این نگرانی تنها نیست. نوجوانان دیگری نیز پس از سال‌ها زندگی در مراکز نگهداری، با رسیدن به سن ترخیص نیاز دارند همچنان از حمایت و همراهی برخوردار باشند.

مهرآفرین با همین نگاه، «خانه مستقل» را راه‌اندازی کرده است؛ خانه‌ای برای دوره گذار از زندگی در مراکز نگهداری به زندگی مستقل.

در این خانه‌ها، نوجوانان آزادی و حریم خصوصی بیشتری دارند، اما همچنان از سرپناه امن، همراهی مددکاری و حمایت‌های لازم برخوردارند. آنها به‌تدریج وارد جامعه می‌شوند، ادامه تحصیل می‌دهند، کار پیدا می‌کنند و مهارت‌های لازم برای اداره زندگی مستقل را می‌آموزند.

پنجشنبه مهرورزی این هفته را به حمایت از نوجوانان ۱۸ ساله ترخیصی و تداوم فعالیت خانه‌های مستقل مهرآفرین اختصاص داده‌ایم.

۱۸ سالگی، سن رهاشدگی نیست؛

کمک کنیم حمایت تا رسیدن به استقلال ادامه پیدا کند.