سهیل آرزو دارد بدود!

پیراهن را روی صورتش می‌اندازد و بوی مادرش را از سرشانه‌هایش به درون سینه می‌برد. تنها چیزی که از مادرش در آن خانه مانده، همین پیراهن است که سهیل چون چیز مقدس و بسیار ارزشمندی پیش خودش نگهش داشته. 

سهیل نمی‌داند که مادرش چرا رفت؟ هیچ‌کس نمی‌داند. هیچ کس نمی‌داند که چرا و چطور زنی کودک بسیار بیمارش را رها می‌کند و بدون هیچ توضیحی یک روز می‌آید خانه را جارو می‌کند و وسائلش را می‌برد، بعد مهریه‌اش را می‌بخشد و غیبش می‌زند. 

پدر سهیل با خودش می‌گوید حداقل می‌توانست صبر کند تا پول عمل جراحی جور شود. می‌توانست بماند و برای شانسی که جراحی به سهیل می‌دهد دعا کند. او اما صبر نکرد و در سودای پیدا کردن و رسیدن به مرد پولداری که همیشه آرزویش را داشت، رفت. 

حال پدر سهیل مانده با کودک ۷ ساله ای که به بیماری نادر نوروفیبروماتوز دچار است. توده‌های نورفیبروما پای چپش را درگیر کرده، توده هایی که از 4 سالگی بااوست و سبب شده پای چپش 5 سانت کوتاه تر شود. اختلاف سطح دوپا که راه رفت را دشوار کرده تنها مشکل سهیل نیست. تجمع توده‌ها درد زیادی ایجاد می‌کند. 

تحمل این دردها در برابر رنجی که سهیل از توپ بازی نکردن به خاطر کوتاهی و درد پاهایش می‌کشد هیچ است! او مثل بسیاری از پسر بچه‌های دیگر عاشق فوتبال است. او با حسرت بازی پسربچه‌ها با پدرهایشان را تماشا می‌کند و آرزو می‌کند کاهش او هم می‌توانست بدود! 

پدر سهیل توی اسکله بندرعباس کارگر بود اما به خاطر جنگ کارش را از دست داده ومحال ممکن است بتواند 100 میلیون تومان پولی که برای جراحی سنگین سهیل لازم است را جور کند. کمک ما می‌تواند این شانس را به سهیل بدهد که مثل بچه‌های دیگر بدود و بازی کند.