ما فقط خواب بودیم!

صبح که بیدار می‌شویم، از شب قبل که خوابیده‌ایم فقیرتریم! نه قمار کرده‌ایم! نه شب دزد به خانه‌مان زده، نه کار اقتصادی انجام داده‌ایم! ما فقط خواب بوده‌ایم! همین! 

این وضعیت این روزهای ماهایی‌ست که شغلی داشته‌ایم و درآمدی و دستمان در حد بخور و نمیری به دهانمان می‌رسیده. حالا تصور کنید زنی بلوچ را، زنی ساده در روستایی خاک و خُلی و گرم و دورافتاده، با چند کودک قد و نیم قد، شوهری که سالهاست زیر خاروارها خاک خوابیده، مادری که مریض است و خانه‌ای که هیچ ندارد! یخچال ندارن تا لیوانی آب خنک بخورند حداقل! آبگرمکن ندارد تا دختر نوجوانش مجبور نباشد در پناه پرده و چادر شب، با کاسه و تشت دوش بگیرد، درست کردن غذا روی شعله کم جان پیک نیک سخت است و طول می‌کشد و آسیه اجاق گاز ندارد! 

وسایل خانه که همگی کهنه بودند و از مادرشوهرش به او رسیده بود، یک به یک از کار افتادند و خراب شدند. آسیه که تنها درآمدش از پختن گاه و به گاه نان محلی‌ست، نتوانست وسائل دیگری بخرد و زندگی رنج‌آورش سخت‌تر شد. 

در روزگاری که دغدغه بسیاری از مردم تنها و تنها سیر شدن و رفع حوائج ضروری‌ست، در روزهایی که قیمت هر کالا شب به شب بالا می‌رود، آسیه ۵۰ میلیون تومانی که لازم دارد را چطور و از کجا تامین کند؟

 شما مردمان خوبی که هنوز هم پای کار هستید و کنار گذاشتن رزق و روزی فرودستان را فراموش نمی‌کنید، امید آسیه برای داشتن وسایلی هستید که لازم دارد.