برای مادری که از نخ و پولک، نان می سازد

نجیمه، پنجره را باز کرد تا باد خنک اواسط شهریور خواب را از سرش بپراند. لامپ همه خانه‌ها خاموش بود جز امامزاده‌ بالای تپه که نور چراغش در ظلمات شب سوسو می‌زد. نجیمه به ستاره درشت گوشه آسمان خیره شد، چیز داغی قلبش را فشرد و تا گلویش بالا آمد. بغضش را همراه با آه بلندی قورت داد و زیر لب خواند: «رهایم کرده دنیا مثل یوسف در ته چاهی!»

شب از نیمه گذشته بود، مشتی آب به صورتش زد. برگشت و نخ و سوزن را بدست گرفت. نگاهی به لباس عروس کرد، هنوز آنقدر جوان بود که خودش را در آن لباس زیبا تصور کند. لباسی که پوشیدنش آرزوی هر دختر بلوچی ست آرزویی که بر دل او ماند. پدرش که آدم فقیر و بی‌طایفه‌ای بود، او را در یک روز خلوت، بی ساز و دهل، بی‌سفره عقد و بی‌لباس عروس، غریبانه به خانه شوهر فرستاد.

آن روزها درآمد قاچاق بد نبود و سلیم توانسته بود 25 سال اختلاف سنی و معتاد بودنش را با پرداخت پول قابل توجهی به پدر نجیمه جبران کند. وضعیت اما اینطور نماند. سلیم بعد از آنکه چندبار دستگیر شدن و به زندان افتادن، در یک نزاع مرزی تیر خورد و کشته شد. 

خاطره آن روزها و بلایی که بعد از کشته شدن سلیم سر او و بچه‌هایش آمد هنوز هم نجیمه را می لرزاند. او شب و روز کار می‌کرد، به درد کمر و روماتیسم دست‌هایش بی‌توجه بود، نمی‌خوابید و چیز زیادی نمی‌خورد.  فقط سوزن می زد و پارچه و پولک را بهم می‌دوخت تا شاید بتواند با پول این لباس عروس، اجاق گاز بخرد. 

سوزن را از رشته‌های مروارید و پولک تند تند رد می‌کرد که با سوزش انگشت و خونی که روی لباسش ریخت، چرتش پاره شد. خواب و خستگی پلک‌هایش را سنگین کرده و سوزن به انگشتش فرو رفته بود.

سرش را به زانو  تکیه داد و به تلخی گریست. نه از سوزش انگشت نه! گریست بر تنهایی و بی‌کسی‌اش. از اینکه در هفت آسمان خدا یک ستاره هم ندارد. او بلند می‌گریست چون می‌دانست که با پول این لباس نخواهد توانست اجاق گاز و ماشین لباسشویی بخرد. 

مادری که عاشقانه، در نهایت تنگدستی با دستمزد اندک پته دوزی و سوزن دوزی بچه‌هایش را بزرگ کرده، حالا از تامین ضروری‌ترین وسائل خانه‌اش عاجر است.
زندگی در خانه‌ای که اجاق گاز ندارد دشوار است و شستن لباس با دست‌هایی که به روماتیسم و آرتروز دچارند،  سخت‌تر. 

نجیمه برای تامین 25 میلیونی که لازم دارد، چشم امید به شما خوبانی دوخته که قصه زندگیش را می‌خوانید.