وقتی همه خواب بودند، رفت

وقتی همه خواب بودند رفت؛ بدون خداحافظی. حتی برنگشت آخرین نگاه را به دختر کوچکش بیندازد. نه یادداشتی گذاشت و نه نامه‌ای نوشت.

اما برای صادق، رفتن شهین چندان دور از انتظار نبود. بارها گفته بود که نمی‌خواهد زندگی‌اش را کنار مردی با این میزان معلولیت ادامه دهد. صادق می‌دانست شاید روزی برود؛ چیزی که نمی‌دانست این بود که بعد از رفتنش، چگونه باید هم پدر مه‌گل باشد و هم جای خالی مادرش را تا جایی که می‌تواند پر کند.

صادق مبتلا به فلج مغزی (CP) است. حرکت کردن برایش دشوار است و بدون ویلچر به سختی راه می‌رود. انجام بسیاری از کارهای ساده خانه که برای دیگران عادی است، برای او بسیار سخت و گاهی ناممکن است.

با این حال، صادق کار می‌کند. دستفروشی می‌کند و هرچه به دست می‌آورد برای زندگی خودش و دختر کوچکش خرج می‌کند. اما سرمایه‌ای ندارد تا اجناسی مثل پوشاک تهیه کند که امکان فروش و درآمد بیشتری داشته باشند و به همین دلیل، درآمدش بسیار محدود است.

روزهایی که صادق برای دستفروشی بیرون می‌رود، همسایه مهربانشان، مهناز، مراقب مه‌گل است.

اما هیچ‌کس نمی‌تواند جای مادر را برای این دختر کوچک پر کند.

مه‌گل هنوز منتظر است. گاهی از مهناز می‌پرسد مادرش چرا رفته و چه زمانی برمی‌گردد. شاید هنوز برایش دشوار باشد بفهمد چرا یک روز صبح چشم باز کرده و مادر دیگر در خانه نبوده است.

برای صادق، زندگی با معلولیت و بزرگ کردن یک کودک به تنهایی، آن هم با درآمد ناچیز، آسان نیست. حتی کارهایی مثل نظافت خانه یا شستن لباس‌های خودش و مه‌گل برای او به دلیل محدودیت حرکتی بسیار دشوار است.

او نه توان جسمی انجام همه این کارها را دارد و نه توان مالی خرید وسایلی که می‌توانند بخشی از این دشواری را از دوشش بردارند.

صادق برای خرید ماشین لباسشویی و جاروبرقی به حدود ۶۰ میلیون تومان نیاز دارد.

شاید این دو وسیله برای بسیاری از ما فقط بخشی از لوازم معمول خانه باشند، اما برای پدری که به سختی راه می‌رود و حالا به تنهایی مسئول مراقبت از دختر کوچکش است، یعنی بخشی از توان از دست‌رفته‌اش را دوباره به دست آوردن.

کمک کنیم صادق برای مراقبت از مه‌گل، ‌توان بیشتری داشته باشد.