وقتی نان و اجاق خاموش می‌شوند… زنی چنین فداکار هنوز ایستاده؛ زهرا!

دوره و زمانه عوض شده، دوره و زمانه که عوض می‌شود، نان می‌رود از سفره کسانی که محل رزقشان چیزی بوده در گذشته‌ها و دیروزها. مثل زهرا که این روزها کم کار و بی رزق است؛ چون زنها و دخترهای جوان ایلام کمتر لباس کوردی می‌پوشند و گلبنی سرمی‌کنند و گردنبندهای فلزی و چوبی روی لباس‌هاشان می‌اندازند. 

دوره و زمانه عوض شده و زهرا را در یکی از سخت‌ترین تنگناهای زندگی‌اش قرار داده. او دو سال است که مظلومانه و عاشقانه، بی‌آنکه کسی کمکی به او بکند، از شوهرش که هم فلج است و هم کور است، مراقبت می‌کند. مراقبتی شبانه‌روزی و طاقت فرسا که تنها از عهده زنی اینچنین نجیب و فداکار برمی‌آید و بس!

شوهر زهرا چند سال پیش در حادثه تصادف قطع نخاع شد، کمی بعد، بیماری مادرزادیِ چشم‌هایش عود کرد و چون نتوانست هزینه درمان و جراحی را جور کند، بینایی‌اش را از دست داد. 

زهرا با پولک دوزی و تزیین کلاه و لباس محلی درآمد اندکی داشت، درآمدی که با وجود داشتن فرزندی 7 ساله و شوهری فلج و بیمار تا میانه ماه هم نمی‌کشید و تمام می‌شد. 

در چنین شرایط سخت و دشواری که زهرا دارد، در خانه نم و نا گرفته‌ای که حتی حمام ندارد و زهرا شوهرش را گوشه آشپزخانه حمام می‌برد، حالا اجاق گاز هم خراب شده و روشن نمی‌شود.

زهرا چند ماه است که از پیک نیک برای درست کردن غذا استفاده می‌کند. او برای خرید اجاق گاز و کم کردن حداقل یکی از صدها مشکلی که احاطه‌اش کرده، به ۱۰ میلیون تومان کمک نیاز دارد. کمکی که می تواند قلب این زن و این مادر فداکار را خوشحال کند.