گاهی حرف‌ها، صدای گریه یک نوزادند

گاهی حرف ها واژه نیستند! صوت‌اند! مثل صدای گریه نوزادی که شیر می‌خواهد!

چهره زرد و تکیده بچه‌ها و سیاهی و پف زیر چشم‌هایشان گویای همه‌چیز بود. اما طبق روال، باید می‌پرسیدم در شرایطی که قرار دارد، چطور شکم بچه‌هایش را سیر می‌کند؟ راضیه به سوالم پاسخ داد و جوابش مثل گلوله‌ای بود که از فاصله نزدیک به سر کسی شلیک کرده باشند! راضیه گفت از همان اول به بچه‌هایش گفته آدمها در طول شبانه روز فقط یکبار و گاهی هم دو بار غذا می‌خورند! شب‌ها که پسرش می‌گوید:« مامان من گشنمه» راضیه با تعجبی ساختگی و در حالی که جگرش آتش گرفته جواب می‌دهد: « ظهر غذا خوردی مامان. آدم که شب غذا نمی‌خوره وقتی ظهر خورده باشه» پسر راضیه چیزی نمی‌گوید و سر گرسنه بر بالین می‌گذارد.

راضیه دو کودکش را اینطور راضی می‌کند اما با نوزاد شیرخواره چه کند؟! به او چطور توضیح دهد که شوهرش ناشنواش و کسی کار کارگریش را به او نمی‌دهد تا بتواند شیرخشک بخرد. به نوزادی که صدای گریه‌اش دل سنگ را آب می‌کند چطور توضیح دهد که پاهای مادرش دارند فلج می‌شوند و او دیگر نمی‌تواند توی خانه‌های مردم کار کند!

گناه نوزادی که هیچ نقشی در به دنیا آمدن خود نداشته چیست که باید گرسنه بماند؟ سرنوشت محتوم و تلخ او از همین روزها و ماه‌های شروع زندگی‌اش رقم می‌خورد؛ نوزاد بی‌گناه و بی‌تقصیری که محرومیت را با گرسنگی تجربه می‌کند و می‌داند که این تجربه دردناک قرار است بارها و بارها تکرار شود. 

ما و شما اینجاییم که در حد توان و امکان، مانع تکرار آن شویم. اینجاییم تا حداقل گرسنه نمانند نوزادانی که گناهی و تقصیری در ایجاد شرایط والدینشان ندارند. طبق سنت هر سال مهرآفرین، امیدوار به مشارکت شما در تامین شیرخشک برای نوزادان تحت حمایت هستیم.