گفتند بعید است زنده بماند!

روزی که او را به خانه مهر ماهنوش آوردند، به اندازه‌ای ضعیف و شکننده و بدحال بود که حتی پزشکانی که بالای سرش حاضر کرده بودیم، امید نداشتند زنده بماند. اندام نحیفش استخوان‌های ریخته در پوست بود. رنگ صورت و بدنش به زردی می زد و آبی مدام از گوشه دهانش به روی لباسش می ریخت. صورتش بشدت تکیده بود، پای چشم‌هایش با وجود آنکه تنها 3 سال داشت، گود افتاده بود. به اندازه‌ای ضعف داشت که نمی‌توانست روی پاهایش باایستد و بدنش عین بید می‌لرزید.

اگر برایتان سوال شده که ماهان کوچولوی خانه ماهنوش که حالا دارد چهارسالگی‌اش را در خانه‌ای امن با بهترین کیفیت زندگی می‌گذارند، چرا در آن وضعیت رقت‌انگیز قرار داشت، برایتان می‌گویم که بر او چه گذشته.

ماهان را در حالی پیدا کردند و به خانه ماهنوش آوردند که سه شبانه روز در ویرانه‌ای گرسنه و تشنه تنها مانده بود و از شدت ترس و گریه و به این دلیل که مواد به او نرسیده از هوش رفته بود.

او از مادری معتاد متولد شد و دوران نوزادی‌اش را با دود تریاک و شیشه گذراند. دو ساله که شد، پدر و مادرش اعتیاد او را با خوراندن شربت متادون در کنار دود شیشه، شدت دادند. در این مدت هم نه از شیر کافی خبری بود و نه از غذا؛ همین هم بود که ماهان سوتغذیه شدید گرفت.

در آن روزی که اتفاق رخ داد و به ۳ روز تنها ماندن ماهان در خرابه‌ای که خانه‌شان بود منجر شد، پدر و مادر او هر یک جداگانه و به هوای جور کردن مواد به پاتوق رفتند. مادر چند ساعت بعد در حالی که با فروش تنها فرش خانه مواد زیادی تهیه و مصرف کرده بود، اوردوز کرد و مرد و پدر هم به خانه برنگشت. بعد از ۳ روز چند نفر که از کنار آن مخروبه رد می شدند، بدن بی جان ماهان را پیدا می کنند.‌

عامل نجات دهنده ماهان از مرگ، بعد از درمان های پزشکی خوردن غذای کافی و با کیفیت بود.

سوتغذیه شدید او کم کم درمان شد و بدنش جان گرفت. رنگ به چهره‌اش برگشت و آب به زیر پوست صورت کم گوشتش دوید.

اغلب کودکان ساکن در خانه ها و مراکز مهرآفرین، تجربه های دردناکی از محرومیت غذایی دارند. برای بسیاری از آنها خوردن غذای گرم آرزو بوده است.

نظر به اهمیت تغذیه و غذای گرم، این هفته را به جلب مشارکت شما برای تهیه غذای گرم خانه‌ها اختصاص داده‌ایم تا عطر و بوی غذا برای هیچ کودکی آرزو نباشد.