برای دل‌خوشی نوه‌ای که از دنیا فقط یک تلویزیون می‌خواهد

آسیه، با آن لباس‌های گلدار و آن لبخند مهربان، کنار درخت‌های توی حیاط که می‌نشیند، باد پاییزی که نرم و سبک از لای موهای سفیدش که میگذرد، زیارتگاهی است که شیطان تا کیلومترها نزدیکش نمی‌شود. پیرزنی که به جای استراحت و آسایش روزهای پیری، ساعت‌ها می‌نشیند به سبزی پاک کردن و بسته بندی‌اش، به سرخ کردن بادمجان و لوبیا و پیاز و بسته بندی‌شان، فرشته‌ایست که خداوند آیه‌اش را بر دست‌های پیر و چروک خورده او نازل کرده است. 

شوهر آسیه که مرد، او هنوز جوان و زیبا بود و خواستگارهایی هم داشت. آسیه اما ازدواج نکرد، ماند به پای پسرش تا بزرگش کند و بشود سایه سر، بشود عصای پیری، بشود قاتق نانش! که شد قاتل جانش! 

پسری که آسیه به پایش جوانی داده و عمر سوزانده بود، درگیر اعتیاد شد و خلاف. نان حرام که سر سفره آورد، اسمش که سر زبان‌ها افتاد، آسیه از شرم خودش را توی خانه حبس کرد، به پولی که پسر به خانه می‌آورد دست نزد و شد خادم مسجد با دستمزد اندکی که برای رضای خدا به او می‌دادند. 

سالها به همین منوال گذشت، پسر آسیه که اعتیادش شدت گرفته بود کمتر به خانه می‌آمد و یک روز هم دیگر نیامد. به جای او، زنی که از سر و وضعش معلوم بود چکاره است و چکار می‌کند، در خانه آسیه را زد، دختر بچه‌ای را به دستش داد و گفت که نوه اوست. گفت که پسرش با او عقد موقت کرده، مدارکش را و گواهی تولد کودک را نشان داد و رفت.

از آن روزها سه سال می‌گذرد. آسیه با هر جان کندنی بود، نوه‌اش را نگه داشت و بزرگ کرد. نوه آسیه با حسرت‌های ریز و درشت زیادی بزرگ شد که آخرینش حسرت داشتن تلوزیون است تا حوصله‌اش سر نرود و سرش گرم باشد.

 ناگفته پیداست که آسیه با آن درآمد ناچیز، قادر به پرداخت ۱۵ میلیون تومان برای خریدن تلوزیون نیست.

دلخوشی آسیه و امیدش برای داشتن این پول، قلب مهربان آدمهایی است که قصه زندگی او را می‌خوانند.