زخم‌هایم را رنگ می‌زنم…

در روزهایی که جنگ بود و بی‌خبری، نتوانستیم از کودکیانی بگوییم که نه پدری دارد و نه مادری…
کودکانی مثل  آیلین؛
دختری ۱۳ ساله که حالا در خانه مهر کرمان زندگی می‌کند و هر بار که دلش می‌گیرد، روی بوم نقاشی، با رنگ‌هایش حرف می‌زند.

آیلین سال‌ها پیش، وقتی فقط ۸ سال داشت، به همراه خواهر و برادر کوچک‌ترش رها شد…
و حالا، بعد از سال‌ها رنج و خانه‌به‌دوشی، در مهرآفرین، دوباره زندگی را تمرین می‌کند.

از شب‌هایی که گریه‌های بی‌وقفه‌اش خواب را از مددکارها می‌گرفت تا امروز که با مداد رنگی‌اش به زندگی لبخند می‌زند، راه سختی طی شده…
اما مهر، صبوری و درمان، کار خودش را کرده است.

حالا آیلین نقاشی می‌کشد، کیک می‌پزد، کتاب می‌خواند
و آرام آرام، دارد آینده را می‌سازد…

اما او تنها نیست.
صدها کودک مانند آیلین، که در دل جنگ یا پیش از آن، پناهی جز مهرآفرین ندارند،
چشم امیدشان به ما و شماست…

در پنجشنبه مهرورزی این هفته،
بیایید کنارشان باشیم،
تا مطمئن شوند:

“تنها نیستن…”