از خشونت شوهرش گریخت؛ حالا با دو کودک بیمار کجا برود؟

مهریه‌اش را بخشید، به پای شوهرش افتاد و برای طلاق التماس کرد. گفت هیچ‌چیز نمی‌خواهد، نه پول، نه خانه و نه حتی مهریه‌اش را؛ فقط می‌خواهد دو فرزندش را بردارد و از آن زندگی پر از ترس و کتک بیرون بیاید.

اما مرد راضی نمی‌شد. برای او طلاق گرفتن زنش مایه سرافکندگی بود؛ حتی اگر معتاد بود، حتی اگر زن و بچه‌هایش را کتک می‌زد و فریبا را مجبور می‌کرد برای پول مواد مخدر از این و آن گدایی کند.

فریبا هنوز جوان است، اما رنج بسیاری کشیده. پدرش او را به اجبار شوهر داده بود و حالا همسرش اجازه نمی‌داد از زندگی خشونت‌آمیزشان بیرون بیاید.

سرانجام با دو فرزندش گریخت؛ دو کودکی که هر دو به تالاسمی مبتلا هستند و به مراقبت و درمان نیاز دارند.

در اتاقکی که پیش‌تر انبار بود پناه گرفت و برای گذران زندگی، میان بوته‌های گوجه‌فرنگی و خیار کار می‌کرد. نشانی خانه را به کسی نمی‌داد؛ می‌ترسید شوهرش پیدایشان کند.

اما مرد پیدایشان کرد!

وقتی فریبا در را باز نکرد، شیشه‌ها را شکست و با سنگی بزرگ آن‌قدر به در کوبید تا خرابش کرد. فریبا از ترس می‌لرزید و بچه‌ها وحشت‌زده بودند.

صاحب انبار که این وضعیت را دید، به فریبا فقط ده روز فرصت داد تا آنجا را تخلیه کند.

فریبا شکایت کرد، اما به گفته خودش، برادران شوهرش او را به‌شدت کتک زدند و تهدید کردند که بچه‌هایش را از او می‌گیرند. از ترس، شکایتش را پس گرفت.

مدتی بعد شوهرش به جرم مواد مخدر زندانی شد، اما این اتفاق هم آرامش را به زندگی فریبا برنگرداند.

حالا او مانده و دو کودک بیمار و فقط ده روز فرصت برای پیدا کردن یک سقف!

فریبا خانه بزرگ و زندگی مرفهی نمی‌خواهد. حتی به اتاقی کوچک در روستا راضی است؛ جایی که شب‌ها بچه‌هایش را در آغوش بگیرد، در را ببندد و دیگر از صدای شکستن شیشه و کوبیدن در نترسد.

اما برای رهن همین سرپناه کوچک هم به ۱۰۰ میلیون تومان نیاز دارد؛ پولی که با دستمزد ناچیز کارگری در زمین‌های کشاورزی هرگز نمی‌تواند فراهم کند.

فریبا برای نجات فرزندانش از خشونت گریخت؛ حالا از ما کمک می‌خواهد تا آنها را از آوارگی نجات دهد.

بیایید با تأمین ۱۰۰ میلیون تومان، سقفی امن بالای سر این مادر و دو کودک مبتلا به تالاسمی فراهم کنیم.

نگذاریم بچه‌هایی که از ترس خشونت گریخته‌اند، این بار ترس بی‌خانمانی را تجربه کنند.