عطش! شعله در جان می‌زند!

زخم خورده از دردناک‌ترین نقطه وجودش گفت:« همه آنچه از زندگی دارم همین‌هاست! این دو اتاق فرسوده قدیمی اجاره‌ای که حمام ندارد، آن دستشویی بلوکی گوشه حیاط، پسرم مهدیار که می‌بینید گرما زده شده و مریض است و در آخر هم تلی خاک در سینه قبرستان که جابر شوهرم آنجا خوابیده. همه چیزی که دارم همین‌هاست. تلاش زیاد کردم که از زندگی چیز بیشتری بستانم اما نشد، نداشت یا اگر هم داشت به ما نداد.»

خانه سپیده در گرمای کشنده و طاقت فرسای خوزستان که شک نداشتم ۵۰ درجه را هم رد کرده، به اندازه‌ای گرم بود که داشتیم خفه می‌شدیم. پنکه کهنه‌ای که مهدیار رو به رویش ایستاده بود تا شاید کمی از حالت تهوعش کمتر شود، به سختی می‌چرخید و با هر چرخش، باد گرم و خفه‌ای را به صورتمان می‌زد.

عرق، چون جوی کوچکی از زیر موهایم به پشت کمر راه باز کرده بود و کلافه‌ام می‌کرد. سپیده دم به دم، گوشه شیله ( روسری محلی زنان اهوازی) را به صورتش می‌کشید تا دانه‌های درشت عرق را پاک کند. مهدیار پاهایش را در سطل آبی گذاشته بود و گاهی از آب سطل به دست‌ها و صورتش می‌زد.
با کلافگی پرسیدم:« در این جهنم چطور می‌خوابید؟»

سپیده سری تکان داد و گفت:«نمی‌خوابیم. مگر گرما و عطش می‌گذارد بخوابیم؟ مهدیار هم همین طور مریض شد. من بیدار می‌مانم، دست‌ها و پاهایش را خنک می‌کنم تا شاید بتواند چند ساعتی را بخوابد.»

سپیده در اطراف اهواز زندگی می‌کند. شوهرش کارگر بود و وقتی برای چیدن خرما بالای درخت نخل بلند و کهنسالی رفته بود، سقوط کرد و بعد از چند روز بستری شدن در بیمارستان مرد. سپیده بسیار زیاد تنگدست است. در خانه تقریبا هیچ وسیله‌ای ندارد. یخچال کوچکی که داشتند سوخته و آب خنک‌شان را از همسایه‌ها می‌گیرند. از تلوزیون و فرش هم خبری نیست. مشکل بزرگ او اما در حال حاضر نداشتن کولر در گرمای کشنده خوزستان است.

در این روزهای گرم، تصور اینکه سپیده و فرزندش چقد در عذاب هستند، چندان دشوار نیست. برای کمک به او و سایر خانواده‌هایی که خانه‌هاشان فاقد کولر است، به رسم هر سال، به مشارکت و کمک شما همراهان خوب و فهیمی که شرایط هم نوعان خود را درک می‌کنید، امیدواریم.