در دل بیماری، در دل روستا… مادری تنها چشم‌انتظار مهربانی ماست

در آن خانه روستایی همه چیز عجیب بود. اینکه زنی 36 ساله جوان آن هم در این دوره و زمانه! کاملا بیسواد باشد. اینکه همین زن 36 ساله، مادر پسرهایی در سن 21 و 15 ساله باشد. اینکه قلب این مادر در این سن کم! بیمار باشد و نیازمند جراحی، عجیب بود!

عجیب‌تر از همه اما شرایط پسر 15 ساله لیلا بود. امید، پسر مودب و درسخوانی که تنها امید لیلا برای تحمل همه چیز است، از یک سال پیش به این سو دچار بیماری عجیبی شد. موهای صورت، سر، دست‌ها و پاهایش کم کم شروع به ریختن کرد و خبری از رشد مجدد موها نبود.

همسایه‌ها گفتند که ریزش مو از استرس است و هر کس جوشانده‌ای آورد تا بخورد یا ضماد محلی دست سازی که بمالد روی سر و صورتش. وضعیت امید اما بدتر شد، لیلا پولی نداشت که پسرش را به شهر ببرد تا دکتر بیماری‌اش را تشخیص دهد.
او کارگر فصلی است و در ماه‌های پاییز و زمستان که شمال اغلب باران می‌آید، عملا بیکار است.

شوهرش مرد ولگرد و بی مسئولیتی بود که لیلا دو سال پیش از او جدا شد. پسر بزرگ لیلا هم مدت زیادی است که خانه را ترک کرده و به گفته خودش رفته است تا زندگی را جایی به دور از این روستای پرت و این خانه نم و نا گرفته گاهگلی پیدا کند.

همین است که لیلا با وجود بیماری خود و پسرش که ماه پیش توسط دکتر یکی از انواع بیماری خودایمنی یا «اتوایمیون» تشخیص داده شده، دست تنها مانده و نمی‌داند با کوهی از مشکل و مسئولیت چه کند؟ در این میان نداشتن یخچال هم مزید بر علت شده. یخچال خانه لیلا که دست دوم و پیشکشی یکی از همسایه بود، قابلیت تعمیر ندارد. در وضعیتی او، ۲۰ میلیون تومان پول خرید یخچال چیز محال و غیرممکنی است؛ مگر آنکه به لطف شما خوبانی که قصه زندگی او را خواندید، این پول در اختیارش قرار گیرد. این مهربانی را از او دریغ نکنیم.