آرزوی مریم داشتن چکمه برای روزهای برفی هست

دست‌های برف در هم می‌پیچید و سقف خانه‌ها و خیابان‌ها را سفید می‌کرد. بچه‌ها توی کوچه آدم برفی درست می‌کردند و صدای خنده و بازی‌شان مریم را به پشت شیشه کشاند. دخترک حسرت آلود نگاهشان می‌کرد و توی دلش می‌گفت اگر من بودم، آدم برفی قشنگ‌تری درست می‌کردم بعد سرش را به شیشه تکیه داد و اشک‌هایش بخار شیشه را چندبار برش دادند. حسرت مریم از نداشتن کفش مناسب برای روزهای سرد است. او آرزو دارد چکمه داشته باشد تا بتواند با بچه‌ها بازی کند.