الان وقت مردن نیست؛ وقت مادربودن دوباره است

شمسی ۶۰ سال دارد. نه خیلی پیر است، نه آن‌قدر سالم که بتوان گفت از پس یک زندگی تازه برمی‌آید. فقط زنی‌ست خسته، تنها، و بی‌حامی… زنی که حالا باید از نو، از صفر، مادری کند. برای نوه‌ای که هیچ‌کس جز او را ندارد.

دختر شمسی، سال‌هاست که درگیر اعتیاد است؛ شوهرش هم همین‌طور. از همان سال‌های اول ازدواج، رفت‌وآمدها قطع شد و شمسی فقط از همسایه‌ها می‌شنید که اوضاع دخترش خوب نیست. رابطه مادر و دختری که باید تکیه‌گاه هم باشند، شد فاصله و خاموشی.

اما چند ماه پیش، صبح زود، یکی از همسایه‌ها درِ خانه شمسی را زد؛ دست ترمه، نوه‌ ۵ ساله‌اش را گرفته بود. گفته بودند دختر و داماد کارتن خواب شده‌اند؛ کودک مانده بی‌پناه، بی‌سرپناه… و تنها امیدش مادربزرگی است که خودش هم از پس زندگی‌اش به‌سختی برمی‌آمد.

شمسی با اینکه دیگر زانوانش برای رفت‌وآمد توانی ندارد و فشار و قند دارد، تصمیم گرفت دوباره بجنگد. صبح‌ها سبزی پاک می کند، برای همسایه‌ها نخودفرنگی و لوبیا دون می‌کند. شب‌ها پای تلویزیون خوابش می‌برد، با دستی که به نوازش موهای ترمه دراز شده…

او از هیچ‌کس چیزی نخواسته؛ اما مددکارش متوجه شده که او از بی دندانی در رنج است .

دندان‌هایی که سال‌هاست یکی‌یکی افتاده‌اند و حالا حتی نمی‌تواند خوب غذا بخورد . پزشک گفته باید دندان مصنوعی بگذارد، اما هزینه‌اش حدود ۲۰ میلیون تومان است و برای شمسی تهیه این مبلغ ممکن نیست .

شاید این درخواست ساده‌ای باشد؛ اما برای شمسی، داشتن دندان در دهان یعنی توان ادامه دادن، یعنی خجالت نکشیدن نوه از ظاهر مادربزرگ، یعنی مادری کردن دوباره.

بیایید لبخند را، توان جویدن، و حس زنده بودن را به این مادربزرگ برگردانیم. حالا وقت مردن نیست؛ وقت مادربودن است.