تمام روز، درِ اتاق روی بچه‌ها قفل است!

زندگی انگار پایش را روی گلوی معصومه گذاشته، فشار می‌دهد و برنمی‌دارد.

معصومه مادر سه فرزند است؛ برای تأمین مخارج زندگی در خانه‌های مردم کار می‌کند و ناچار است هر روز چند ساعت از فرزندانش دور باشد. اما مشکل فقط فقر و نداشتن درآمد کافی نیست؛ مشکل بزرگ‌تر، جایی است که این خانواده در آن زندگی می‌کنند.

معصومه و بچه‌هایش در حیاطی قدیمی و مشترک با چهار خانواده دیگر زندگی می‌کنند؛ محیطی پرآسیب که اعتیاد، درگیری و رفتارهای ناهنجار برخی ساکنان، آرامش را از آنها گرفته است.

شرایط آن‌قدر نگران‌کننده است که معصومه هر روز پیش از رفتن به سرِ کار، درِ اتاق را روی بچه‌هایش قفل می‌کند.

بچه‌ها ساعت‌ها در همان اتاق کوچک می‌مانند تا مادر برگردد. نه می‌توانند برای بازی به حیاط بروند و نه معصومه جرأت دارد در را باز بگذارد.

این مادر برای سیر کردن بچه‌هایش مجبور است از خانه بیرون برود، اما هر بار که در را پشت سرش می‌بندد، تمام روز دلش پیش آنها می‌ماند.

نگرانی معصومه بی‌دلیل نیست. یک روز که برای کار از خانه بیرون رفته بود، یکی از همسایه‌ها وارد فضای زندگی آنها شد و دختر نوجوانش را در موقعیتی ناامن قرار داد. خوشبختانه حضور به‌موقع یکی از زنان همسایه مانع از ادامه ماجرا شد، اما همان اتفاق کافی بود تا ترس از تنها گذاشتن بچه‌ها برای همیشه در دل معصومه بماند.

از آن روز، قفل کردن در شده تنها راهی که این مادر برای محافظت از فرزندانش می‌شناسد.

اما مگر می‌شود کودکان تمام روز برای در امان ماندن، پشت یک درِ بسته زندگی کنند؟

معصومه مدت‌هاست آرزو دارد از آن حیاط برود و خانه کوچکی در محله‌ای امن‌تر اجاره کند؛ جایی که وقتی برای کار از خانه بیرون می‌رود، مجبور نباشد فرزندانش را پشت درِ قفل‌شده بگذارد و تا لحظه بازگشت با ترس زندگی کند.

او مقداری پول پیش دارد، اما برای اجاره خانه‌ای در محیطی امن‌تر، ۶۰ میلیون تومان دیگر نیاز دارد.

خواسته معصومه بزرگ نیست؛ نه خانه‌ای بزرگ می‌خواهد و نه امکاناتی خاص.

فقط می‌خواهد یک روز صبح، وقتی برای کار از خانه بیرون می‌رود، مجبور نباشد در را روی بچه‌هایش قفل کند.

با کمک شما می‌توانیم این خانواده را از محیطی پرخطر خارج کنیم و به سه کودک، چیزی را بدهیم که حق طبیعی هر کودکی است: یک خانه امن.