طالع این زن را سیاه نوشته‌اند!

روی گلویش جای کبودی بود و صورتش جا به جا رد قرمزی داشت. رنگش پریده و لب‌هایش خشک شده بود. خون یا از خراش بیرون زده یا زیر پوست مرده بود. مثل جای یوغ روی گردن گوساله. اینطور بود که فاطمه در حالی که تنها 13 سال داشت به مردی سی سال بزرگتر از خودش بله گفت. پدرش روزها او را می‌زد و شکنجه‌ می‌داد تا شر یک نان خور را از سرش کم شود؛ تا برای مصرف مواد پول بیشتری داشته باشد. 

فاطمه کودک بود که به خانه شوهر رفت. آن هم کودکی روستایی و چشم گوش بسته که مجبور بود در کنار مادر شوهر زندگی کند و کلفت برادرشوهرهایش باشد. 5 سال به همین منوال در ترس و اجبار به تمکین گذشت. فاطمه زیر کتک‌های شوهر، تهدیدهای مادرشوهر و تحقیرهای برادرشوهر زنده ماند تا اینکه طلاق گرفت. یعنی طلاقش دادند! در آن سالها مادرش مرده بود و پدرش گفته بود او و بچه‌اش حق ندارند پایشان را به خانه او بگذارند. 

مدتی آواره خانه همسایه و دوستان بود تا اینکه به توصیه یکی از آنها ازدواج کرد. مرد برایش مراسمی نگرفت، حتی هدیه ای یا نشان و انگشتری! بر سرش هم منت گذاشت که با وجود بچه حاضر شده او را به زنی بگیرد.

فاطمه در آرزوی سقف و لقمه‌ای نان هیچ نگفت اما به سرعت دریاقت سقفی که قرار است داشته باشد، از آن او نیست و باید با زن دیگری که زن اول شوهرش بود شریک شود. مرد به او نگفته بود که زن و دو بچه دارد. همسر اول مَرد، از فاطمه و کودکش بیزار بود. مدام او را با نیش زبان می‌رنجاند و از او بیگاری می‌کشید. سهم بچه فاطمه از غذا و سفره آنقدر کم بود که هیچ وقت سیر نمی‌شد.

شوهر فاطمه که به دلیل حمل مواد به زندان افتاد، شرایط برای او سخت‌تر شد و چیزی نگذشت که زن اول، او و بچه اش را از خانه بیرون کرد. آنها به ناچار به اتاقکی در گوشه حیات مسجدی رفتند تا خداوند برایشان کاری بکند. 

مردم کمی پول به فاطمه دادند تا بتواند حداقل در یکی از روستاهای مشهد برای خودش اتاقی رهن کند اما این پول برای خانه‌ای حتی در روستا کافی نیست. او به ۷۵ میلیون تومان دیگر نیاز دارد تا بتواند جانش را بردارد و از آن شکنجه‌گاه برود.

فاطمه، زن که هیچ زمان آب خوش از گلویش پایین نرفته، زنی که سعادت را حتی به خواب نمی‌بیند، برای نجات خود و فرزند کوچکش به حمایت شما مردمان مهربان نیاز دارد. باشد که چون همیشه سخاوت شما شامل حالش شود.