دختر رقیه فرزندانش را رها کرد، شما رقیه را تنها نگذارید!

مثل آدمی شده است که آتش گرفته، اگر بایستد می‌سوزد، اگر بدود بیشتر می‌سوزد. بلاتکلیف و درمانده در میانه همه چیز ایستاده رقیه. زندگیِ همیشه سخت و به قول خودش نکبتش! همین را کم داشت! اینکه دخترش نوزاد چند ماهه را بگذارد و برود؛ اینبار برای همیشه! رقیه آرزو می‌کند اینبار برای همیشه رفته باشد دختری که برای او جز درد، بی‌آبرویی و سه کودک بی‌کس و بی‌پناه که حالا شده اند چهارتا هیچ نداشت. اصلا! شوهر رقیه به خاطر همین دختر دق کرد و مرد. 

رقیه و شوهرش آدمهای خوبی بودند. دستشان همیشه تنگ بود اما جلوی کسی دراز نبود. بدی نکرده بودند، ظالم هم نبودند که خداوند بخواهد اینطور تقاصشان دهد- با دختری معتاد و خلافکاری که انگشت نمایشان کرد و کاری کرد که از روستا به مشهد بیایند؛ خود مشهد که نه! زورشان به اجاره خانه آنجا نمی‌رسید. خانه بسیار محقر با امکانات ابتدایی در حاشیه شهر گرفته بودند. شوهر رقیه باربری می‌کرد و خودش گاهی که کاری بود، برای تمیز کردن اداره‌ها و خانه‌ها می رفت. 

نازنین، دختر رقیه باردار بود که به واسطه شوهرش درگیر اعتیاد شد. شوهرش مرد معتاد، لاابالی و بیخودی بود که به رغم مخالفت خانواده، با تهدید به فرار و خودکشی از طرف نازنین داماد خانواده شد. چند ماه مانده به زایمان نازنین، شوهرش خانه را به مقصدی نامعلوم ترک کرد. شدت اعتیاد نازنین که بالا گرفت، پدرش سکته کرد و مرد. نازنین مادرش را با تهدید و حتی کتک زدن وادار می‌کرد وسائل خانه را بفروشد و به او پول بدهد.

اواخر اسفند بود، رقیه نوه‌اش که معتاد به دنیا آمده بود را به بیمارستان برده بود. وقتی که برگشت، نوه‌هایش را غمگین و گریان دید و جای خالی یخچال و اجاق گاز را. نازنین، آخرین وسائل خانه را هم فروخته بود و به بچه‌هایش گفته بود برای همیشه می‌رود.

حالا رقیه مانده با یک نوزاد، سه کودک قد و نیم قد، اجاره‌های عقب افتاده، خانه‌ای خالی از وسیله و قیمت‌هایی که هر روز بالا و بالاتر می‌روند. رقیه به مددکار ما گفته بعید است در این روزهای جنگ و گرانی که مردم خودشان گرفتار هستند، کسی به من کمک بکند. ما اما شما را، همراهان وفادارمان را خوب می‌شناسیم! می‌دانیم که برای 25 میلیون تومانی که لازم است تا رقیه وسائل دست دوم را بخرد، دست به دست هم می دهید او را خوشحال می‌کنید.