راحله در دورافتاده‌ترینِ روستاها چشم به راه مهربانی‌ست

بلوچستان مگر چه دارد جز کیلومترها بیایان و خاک سوزانی که از آن حتی گیاه نمی‌روید چه رسد به برکت و زندگی. مردم بلوچستان، زنها و مادرهایش از آنچه نامش زندگی‌ست، کدام‌ها را دارند جز حسرت‌های مانده به دل و داغ عزیزانی که کشته نان شده‌اند. بلوچستان برای حیدر، برای آنکه نان سر سفره زن و بچه‌هایش بیاورد، چه داشت جز گازوئیل! جز سوخت‌بری! از آن کار- از بردن سوخت، پادویی و حمالی‌اش با حیدر بود و خطرهایش؛ دست آخر هم میان شعله‌های آتش ماشین سوخت‌بر، خاکستر شدن و دستمزدش را نگرفت تا برای راحله که دست‌هایش روماتیسم دارند و درد می‌کنند، ماشین لباسشویی بخرد.

راحله، بعد از مرگ حیدر، نجیب و ساکت و بی توقع، به خانه پدرشوهرش تا در اتاقکی بسیار قدیمی و فرسوده که همه سهمش از آن خانه است، زندگی کند. خانواده حیدر هم مثل خانواده راحله، ندار هستند و دستشان به دهانش نمی‌رسد تا برای راحله و فرزندش شرایط بهتری فراهم کنند.

راحله از زمانی که به خاطر دارد، از همان ایام جوانی، همیشه بدن درد و استخوان درد داشت. این درد اما از نظر پدرش چیز مهمی نبود تا به خاطر آن به دکتر بروند و پول‌های نداشته شان را خرج دارو کنند. بیماری روماتیسم مفصلی راحله پیشرفت کرد و دردش شدیدتر شد. مسئولیت انجام کارهای خانه پدر شوهر و شستن لباسهای کل خانواده با راحله است که این کار با وجود بیماری او و دردی که بی وقفه تحمل می‌کند آسان نیست.

راحله در روستای «کتیج» که از محروم‌ترین و دورافتاده‌ترین روستاهای بلوچستان و حتی کشور است، چشم انتظار مهربانی و سخاوت شماست تا بتواند با 20 میلیون تومانی که از جانب شما دریافت می‌کند، ماشین لباسشویی بخرد.