خودم هیچ؛ فقط برادرم به مدرسه برود

او از تمام دنیا برای خودش هیچ چیزی نمی‌خواهد. وقتی از معین پرسیدم: «آرزویت چیست؟» گفت: «این‌که بتوانم کار کنم و برای برادر کوچکم لوازم‌تحریر و گوشی بخرم.او دانش‌آموز بسیار درس‌خوانی است و در مسابقات جابرابن‌حیان جایزه برده، اما وقتی مدارس آنلاین شد، گوشی نداشت تا درسش را ادامه دهد.
گفت: "آرزویم این است بتوانم اجاره‌های عقب‌افتاده‌ی خانه را بدهم تا صاحبخانه هر روز سر مادرم داد نزند و تحقیرش نکند.
اینجا زابل است، خورشید می‌سوزاند و من آرزو دارم بتوانم برای خانه کولر بخرم تا تمام تابستان را خواهر کوچکم از شدت گرما زجه نزند و گریه نکند."
گفتم: «پس خودت چی؟»
گفت: «خودم؟ خودم هیچ. وقتی مسئولیت این خانواده با من است، چطور می‌توانم برای خودم چیزی بخواهم؟»
معین در حالی همه‌ی این‌ها را گفت که کلاس یازدهم است و سنی ندارد. او پسر مهربان و فداکار آسیه است که با وجود سن کم، کم‌خونی و فقر شدید آهن، مدتی است کار می‌کند، اما در آن روستای دورافتاده و مرزی زابل فرصت کاری چندانی وجود ندارد.
شوهر آسیه معتاد است و خانه را ترک کرده، اما او اسلحه‌کش و چاقوکش هم هست و مدام زن و بچه‌هایش را آزار می‌داد.
آسیه و بچه‌هایش در مخروبه‌ای فاقد امکانات زندگی می‌کنند. بچه‌ها همه بیمار هستند. صرع، انسداد روده و سوءتغذیه فقط تعدادی از بیماری‌های آنهاست.
این خانواده در آن چهار دیواری خاکی و گلیِ لب مرز، از یاد همه رفته‌اند.
معین نگران آمدن مهرماه و شروع مدارس است، چون برادرش لوازم‌تحریر و روپوش مدرسه لازم دارد و او توان خرید آنها را ندارد. آسیه می‌گوید من هر شب خدا را صدا می‌زنم تا شاید به فریادمان برسد و رحمتش به کمک معین پسرم بیاید.
برادر معین و هزاران کودک دیگر در سراسر کشور هر ساله به خاطر نداشتن کیف و لوازم‌تحریر از تحصیل بازمی‌مانند.
ما به سنت هر سال بنا داریم با کمک شما اجازه ندهیم که کودکی به خاطر نداشتن کیف و لوازم‌تحریر از مدرسه جا بماند.