فرشته باشیم برای دو برادری که 6 ماه وحشیانه شکنجه شدند

پدر  دانیال و داریوش با زن 28 ساله ای ازدواج کرد و مادر بچه ها را طلاق داد. مادر، با کارگری کردن و جان کندن بچه هایش را به 10 و 9 سالگی رساند. پدر دانیال طبق قانون برای گرفتن بچه ها اقدام کرد و چون با مقاومت و تلاش مادرشان مواجه شد، با همکاری همسرش بچه‌ها را دزدید و به مخروبه‌ای در روستای پدری‌اش برد و پنهانشان کرد. در مدت اسارت، پدر و نامادری، بچه‌ها را به اشکال عجیبی شکنجه می‌کردند. وقتی پلیس و واحد حقوقی مهرآفرین با گزارش یک چوپان که صدای ضجه بچه را شنیده بود، دانیال و داریوش را پیدا کردند، سه تا انگشت‌های پای دانیال قطع شده بود، کلیه‌های داریوش به دلیل نخوردن طولانی مدت آب و غذا دچار مشکل شده و صورت و بدنش با جسم نوک تیزی سوراخ و سوزانده شده بود. دانیال را با خوراندن متادون معتاد کرده و انگشت‌های دستش را شکسته بودند. حالا دانیال از پس آنهمه ستم و ظلمی که هنوز با پیامدهای آن دست به گریبان است، آرزو دارد یک کفش فوتبالی داشته باشد و رویای داریوش که هنوز مشکل کلیه و معده اش درمان نشده، داشتن دوچرخه است. باشد که مرهمی باشیم بر زخم دل و روح این دو کودک.