نگذاریم که رنج عادی شود!

ما را کدام نفرین در این کویر سوخته- در این زندگی آواره کرده است؟ ما کیفر کدام گناه نکرده را اینگونه بر دوش می‌کشیم؟!می‌پرسی چگونگه؟ در جواب، در خانه‌ام را به رویت باز می‌کنم- خانه‌ای که کلبه احزان است. صدای ناله لحظه‌ای قطع نمی‌شود و رنجی مدام شادی را در این خانه به دورترین فاصله‌ها فرستاده.

 اینجا خانه من است! مادری که سرطان! جان عزیزِ دخترش را تهدید می‌کند و بیماری‌های متعدد سلامتی شوهرش را. 

پتو را که کنار بزنید، استخوان‌های ریخته در پوست را می‌بینید که شوهر من است. مردی که از جلو کلانتری رد هم نشده بود حتی، چند سال از عمرش را در زندان گذراند. جرمش بدهی بود! دخترمان که سرطان گرفت، خیلی زود هزینه دارو و درمانش از توانمان خارج شد. شوهرم برای جور کردن پول به هر دری زد و عاقبت خودش را بدهکار کرد و به زندان افتاد اما به لطف مهرآفرین آزاد شد.

 از حبس که آمد بیماری‌ها یک به یک خودشان را نشان دادند. از سکته قلبی تا سنگ کلیه و ضعف و کم خونی. 

دخترم را رنج شیمی درمانی و ضعف بدنی می‌کشت و شوهرم نای برخواستن نداشت.

عزیزان من به ویژه دختر بیمارم برای بهبودی به غذا نیاز دارند. به چیزی بیشتر از نان و گوجه. به چیزی که به بدنشان قوت دهد و سرپایشان کند. به مواد پروتئنی. دکتر مدام بر تغذیه تاکید می‌کند اما منی که دستم خالی‌ست و دو بیمار در خانه دارم، غذای مقوی و کافی از کجا بیاورم؟ 

خانواده لیلا در این فقر غذایی- پروتئنی تنها نیستند. افزایش قیمت این مواد، دسترسی به چیزی مانند مرغ و گوشت را برای مردم سخت و برای فرودستان غیرممکن کرده است. حتی مرغ هم از سفره آنها رفته گوشت که اصلا حرفش را نزن!

ما در مهرآفرین از نزدیک شاهد مشکلات تغذیه‌ای این خانواده ها به ویژه کودکانشان هستیم. آنها که همه چیزِ زندگی را از دست داده اند حالا حتی قادر به خوردن یک وعده غذای مقوی و کافی نیستند.

 مهرآفرین بنا دارد با مشارکت شما همراهان عزیز برای این خانواده‌ها مواد پروتیئنی تامین کند. تردید نداریم که اینبار هم 

کنارمان می‌مانید.

گزارش شاهین صمدپور از این خانواده را می توانید در پیج مهرآفرین ببینید .