قولی که مهرآفرین به رباب داد

مددکار مهرآفرین مثل تمام دو سال گذشته در آخرین لحظه‌ها هم کنار رباب بود. رباب، با آخرین رمقی که در تن رنجورش مانده بود دست مددکار را گرفت و در حالی که صدایش می‌لرزید گفت: «هیچ کس را ندارم که وصیت کنم، همان‌طور که می‌بینی حتی موقع مرگم هم تنها هستم. وصیتم فقط برای دخترم جهان است. تو رو به خدا تنهایش نگذارید، نگذارید سرنوشت من برای او هم تکرار شود. دخترم هنوز نوجوان است و باید زندگی کند.»

رباب به خاطر بیمارهای زیادی که داشت از جمله دیابت، فشار خون و نارسایی قلبی، از دست رفت و تن درد کشیده‌اش در خاک یکی از روستاهای گیلان آرام گرفت. رباب، همه آرزوهای جهان بود، همه دلخوشی‌های دختری که پدرش با مرگی خودخواسته تنهایش گذاشته بود و در هفت آسمان خدا یک ستاره هم نداشت. دعای هر شب و هر روز این دختر این بود که مادرم نمی‌میرد و تنهایم نگذارد. زندگی اما چنین مهربانی با جهان نداشت. مادرش رفت و این دختر نوجوان با وجود داشتن بیماری دیابت و ضرورت تزریق چند نوبت انسولین در روز، تنها ماند.

او حالا برای زندگی به خانه دایی و زن دایی‌اش رفته و مهرآفرین سر قولی که به رباب داده مانده. ما جهان را تنها نخواهیم گذاشت و به درمان و تحصیل و آینده‌اش کمک خواهیم کرد؛ هم به او هم به 136 کودک و نوجوان دیگری که در 37 شعبه مان داریم و آنها هم در شرایط مشابه با جهان زندگی می‌کنند. 

این هفته به پشتوانه حمایت شما در کنار این کودکان و نوجوانان هستیم تا بدانند بعد از مرگ پدر و مادرشان تنها نیستند و همیشه کسی و جایی هست که می‌توانند روی کمک و حضورش حساب کنند.