در روزگاری که افزایش سرسامآور هزینهها، دشواریهای ساختوساز و محدودیت منابع، اجرای پروژههای عمرانی و اجتماعی را دشوارتر از همیشه کرده است، مهرآفرین توانست در نخستین هفته مهرماه ۱۴۰۵، سه مدرسه را در مناطق کمتر برخوردار کشور افتتاح کند.
یکی از این مدارس، «صنوبر» در روستای سرتاپی، شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان است؛ مدرسهای که با حمایت مالی نیکوکار ارجمند، سرکار خانم الهام پیشگو و دوستان نیکاندیش ایشان، ساکن لندن، ساخته شد تا کودکان این روستا بتوانند در محیطی ایمن و استاندارد به تحصیل ادامه دهند.
مهرآفرین که بخش قابلتوجهی از ۸۳ پروژه محرومیتزدایی خود را در سیستان و بلوچستان اجرا کرده است، باور دارد که محرومیت جغرافیایی نباید به محرومیت از فرصتهای آموزشی منجر شود؛ چراکه استعداد، جغرافیا نمیشناسد و آینده یک کودک نباید به محل تولد او محدود بماند.
ساخت مدرسه صنوبر، فراتر از احداث یک فضای آموزشی، جلوهای از پیوند مسئولیت اجتماعی، نیکاندیشی و تعهد به آینده کودکان ایران است؛ پیوندی که حتی فاصله هزاران کیلومتری از وطن نیز نتوانسته آن را کمرنگ کند.
در روزهای سخت، همین که کنار یکدیگر ایستادهایم، از تلاش دست نکشیدهایم و امید را زنده نگه داشتهایم، ارزشمند است.
و چه کسی میداند؟ شاید یکی از انسانهای اثرگذار فردای ایران، امروز بر نیمکتهای همین مدرسه در روستای سرتاپی نشسته باشد.
مدرسه صنوبر افتتاح شد؛ اما رؤیاهایی که قرار است در کلاسهای آن جوانه بزنند، تازه آغاز شدهاند.